Mîtan û pencerê 

Axîn welat    

14.08.2007 

du pire

û heyşt rêyên çûn û vegerê.

çar ji bo tirimbêlên mezin û biçûk in,

didu ji bo bisklêt û mitoran.

didu ji bo yên peya.

***

cîrana me ya Alman li ser bisklêtê ye,

ji nêşkê ve tê bîra wê ku

ev mehek e

dixwaze kûçkê xwe yî sipî,

ji şîr veke.

mêrekî reşik bi du daran dimeşe,

rexrêya teng jê dipirse:

bi çi gunehî tu bê ling î?

yek di tirumbêleke biçûk de,

dibêje:

gelo Amûdê hîn wekî sî salên berê ye?

jinek derketiye bazdanê,

dibêje: ez ê vê havînê

li Efrînê biqedînim.

***

Mihemed li ser kevrê reş dinivîse,

li ser Ararat (çiya)

li ser Ararat,

yê ku keçka xwe hildida pencerê,

û ji nişkêve

dilê wî rawestiya.

li ser bûnewerine ku dilê wan

tenê ji wî re lêdide.

û Mîtan hêlehêla wan bûneweran gişa dibîse,

tengijandina van kevira gişa dipelîne,

çav li deriyê oda wî ne,

hema ku derkeve,

wê bi destê wî bigre,

da ku herdu di pencerê de bin.

***

Mîtan li ser keviyê rûdine,

rê bi rê

li piş camê mezin dibe,

fêrî reng

û jimartina tirimbêlan dibe:

ev sor e,

ev sipî ye,

ev zer e,

ev kesk e