Xebatkar Edîb Îbrahîm ji nav me bar kir

Ne tenê dilê me, belê dilê her dost û hevalê ku mamoste Edîb Îbrahîm* nas dikir bi nûçeya koçbarkirina wî ya dawiyê xemgîn bû.

Nemir Edîb Îbrahîm, ku hîn ji biçûktiya xwe de bi doza gelê xwe yê kurd, bi Kurdayetiyê mijûl bû bû û ta roja koçbarkirina xwe ya dawiyê hevalekî jîr û dilsoz ya tevger û partiya xwe ma bû, ne tenê hevalekî partiya me, Partiya Yekîtî ya Demokrat a Kurd li Sûriyê bû. Ew bi helwest û xebata xwe hevalê hemû partiyên kurd bû, hevalê tevgera kurd bû. Ew berî hertiştî kurdparêz bû – kurdayetî li ba wî hertim di ser hertiştekî din re bû. Ev jî rastiyek e. Lewre tevî zor û dijwariyên nexweşiya xwe ya giran wî tu rojan sistî û lawazî ne xisti bû kar û xebata xwe. Tersî wê ew hertim hevalkî jîr û çalak bû – çi li welêt û çi li biyaniyê. Di axaftinên xwe de, ne tenê bi hevalên xwe re, hertim babet û mijara wî derd, vîn, daxwaz û armancên gelê kurd bû; kurdayetî bû kurdayetî, ne ti tiştekî din. Lewma jî gava ew gelek nexweş ket û nema dikarî karê rêxistinî bike, hevalên wî di konfiransa 5-ê ya Rêxistina Ewropa de (04/2004) ew dîsan jî weke hevalekî Komîteya Serkirdayetiya Rêxistina Ewropa hilbijartin. Her weha ji ber pêgirî û dilsoziya wî bi bernema û tozika partiyê re û girtina berjewendiyên gelê kurd di ser hertiştekî din re konfiransa Rêxistina Ewropa (Gulana 2006-ê) biryara xelatkirina wî girt. Li ber ronahiya wê biryarê jî Komîteya Serkirdayetiya Rêxistina Ewropa xelata partiyê ya zêrîn pêşkêşî rehmetî kir.

Xebatkarên ku partîtî li ba wan tenê alav û kurdayetî armanc be, helbet, kî dibin bila bibin, herdem di dilê gelê xwe de dimînin. Ew namirin. Xwedîderketina li wan hemûyan jî tenê bi riyekê dibe: bi kokirina partîtiyê û bilindkirina ala kurdayetiyê; bi xwedîderketina li vîn, armanc û daxwazên gel û girtina wan di ser hertiştekî din re. Em soz didin hevalê xwe ku dê partiya wî her li ser wê riya kurdayetiyê bimîne, riya girtina berjewendiyên gelê kurd di ser her tiştekî din re.

Em, weke Rêxistina Ewropa ya Partiya Yekîtî ya Demokrat a Kurd li Sûriyê sersaxiyê ji malbata wî, hevalên wî, tevgera kurd û tevaya gelê kurd re hêvî dikin û dibêjin: Bila ciyê wî her Buhuşt be. Serkeftin jî helbet dûr an nêzîk ya doza gelê me ya netewî, demokrat, rewa û dadmend e.

Bijî azadî, demokratî û wekhevî

Duşem, 20.05.2007

Komîteya Serkirdayetiya Rêxistina Ewropa ya

Partiya Yekîtî ya Demokrat a Kurd li Sûriyê          

Hevalê min Edîb

Ciwanemergê çiyayê Kurmênc 

Dr.Rozad Elî

/ 21.8.2007

Tevî ku ez ne olbawer im yan mîna Kurd dibêjin xudan dest im, lê li mirov eyan dibe.

Şeva 18 tebaxê yanê berî hevalê min Edîb jiyana xwe ji dest bide bi şevekê, ez di xew de li nav bajarê Efrînê wî dibînim, em berve hev tên, silaveke germ didin hev. Ew bi tendurustiyeke baş bû û hîn di ciwaniya xwe de bû, wekî ku çawa min ew cara yekê di sala 1974an de di civîneke partî de wek berpirsyarê xwe nas kir, ew wilo bû. û wekî ku çawa em di civîna desteya rojnama Newrozê ya yekê û ya dawîn de jî bûn, berî biçe Eurupa, ew wilo bixwe bû. Ne ew helwest û bîranîn bi tenê, helwesteke wî ye din jî ji bîr nabe; Li demekê, asayişên destlatê rêk digirtin û li belavokên partiyên Kurdî digeriyan, heval Edîb jî berpirsyarê devera Reco bû, rojekê ez jê pirsîm, min gotê, hevalê Edîb tu çawa belavokan digihînî hevalên wê deverê, got, Pêşrewê min heye, ez zaroyê xwe Pêşrewê ku heft heşt salî bû, bi xwe re dibim, belavokan dixim çenteyê pirtûkên wî, li pişta wê dikim û em diçin gundan. Ew helwest, bawerî, mêranî û ew Pêşrew qet ji bîra min naçe.

Eger Kek Edîb ne wilo ba, minê çwawa ew di xew de bidîta. Bi sedan heval û dostên me hene, çi çûne derve û çi jî hîn li welêt in, digel ku rêzdariya me ji hemiyan re heye, lê çima helwest û pêdariya wî jî bîra me naçe ta radekê ku em xewnan pê bibînin.

Hevalê Edîb xwedanê baweriyên netewî û pêşverû û azadane bû, bi hişkî li dijî zulmê û siyaseta dewletê di tenga Kurdan re disekinî. wê lomê jî, di gel ku dîploma dîroknasiyê pê re bû, lê ew ji hêla destlatê ve wek merovekî gunehkar dihat jimartin û wezîfe jê re qedex bûn. Ji ber wê jê, wî demek dirêj li bajarê Helebê, wek pasewanê karxanekê kar kir, di wê demê bi xwe, digel rewşa wî ya aborî ya tenik, û digel ew endamê komîta herêmî ya partiya Yekîtiya Demoqrat bû jî li bajarê Helebê, dîsa mala wî ji hemî hevaln re vekirî bû.  

Birastî kek Edîb mîna dareke sindîganê bû, di dilê çiyayê Kurmênc de, di dilê Efrîna xopana de, tamarên bawerî û sinciya xwe kûr berda bûn û ji Kurdayetiya xwe hilnedibû, ji heval, dost û hevalên xwe re hîmekî merovatiyê yî pir buha bû, û di nav hevalên xwe de cihê rûmetê û pesnê bû.

 Lê mala nexwaşiyê bişewite, berî vê bi nêzîka deh salan, ew neçar bû berê xwe bide welatê xerîbiyê û li Aleman bimîne. Lê mirin mirine, çi li vir û çi li wir, wê li dawiyê amanetê xwe ji nav me hemiyan bir.

Kek Edîb, tu di jiyana xwe de bi mêrantî bi erkên xwe rabûyî, te nama jiyana xwe bi serbilindî û ta dawiya jiyana xwe ajot, xwezî her merovek li dawiyê wek te bi dilekî geş, bi hêviyên bilind her ser dilovaniya xwe.

Em li welêt, li Efrîna xopan li benda te ne, emê hêstiran bibarînin, lê dê hêstirên serbilindiyê, baweriyan, merovatiyê û hevaltiya rastînkî bin. Heval û dostên te, şêniyê gundê maratê, belê hemî welatperwer û azadîxwaz li benda darebesta te ya pîroz in.

Kek Edîb ! Tu çûyî, bila em li xwe bigrîn

Heyder Omer

Sibeha vê rojê 19.08. 2007 ne mîna hemî sibehên me bû. Raste hemî roj û sibehên me li vî welatê biyanistanê rengên xwe wenda kirine,bê reng mane, tevlihev bûne, roj bi roj giyanê me dihêrin,  û her rojê piçekî jê velû dikin kolanan. Lê sibeha vê rojê ne mîna hemiyên din bû.

Tevî ku serpêhatiya havîbûnê gelekî giran û dil êş e, lê koçkirina te îro gelek tiştên din tîne bîra mirov…..

Çare li mirinê nabe, mirin kirik e, ku rev jê nabe, her kesê zindî bendewarê wê ye, tevî vê rastiyê jî dilê mirov li hember koçkirina dostekî, merivekî xwe dilerize, û dêşê. Lê mirina li havîbûnê, dûrî dê, bav, xûşk, bira, dost û hogiran, dûrî welêt, bê xatirxwastina dawî, bê hevdîtina dawî, bê hevgotina dawî gelekî giran e, gelekî bi şewat e, gelekî dil êş e.

Îro destên te ji mal, zar û zêç, dost, heval û hogiran hatin birrîn, tu bêyî xatirxwastina dawî çûyî, tevî ku îro ewana hemî li derdora mala te civiyane, rastiya tehl û dijawar li pêş hemiyan şilf û tazî diyar bûye, dengên wan di qirikên wan de ziwa bûne, fermêskên hinekan diherikin, hinek ji wan bîranînên berê tînin bîriya xwe, û zimanhalê her yekî ji wan dibêje : Vaye rastiya ku rev jê nabe.

Lê mixabin pêdiviyên, ku dikarin vê rastiyê hinekê ji hêz bikin, li pêş me ne xuya ne, an jî pirrên me wan pêdiviyan bi paş piştên xwe de davêjin, bi bandûra behaneyên erzan ji hevdu bi  dûr dikevin, mirovê ku di hundir kesan de heye, bi bandûra berjwendiyên erzan ji bîra dikin, û tenê roja mirinê hevdu bi bîr tînin.

Kekê Edîb tû çûyî, bê veger tu çûyî, delamet û stubariyên xwe yên mirovane, rewşenbîrî, civakî û welaparêzî ta roja dawiyê te dest jê bernedan, tu her tim dilsozê wan bûyî.Lewre jî tuwê her tim di bîriya mirovhez, civakhez û welatparêzan de zindî bîmînî, lê em ; ev kesên zindî li pey te mane, bila em li xwe bigrîn, belkî em karibin rojekê li xwe vegerin, û mirovaniya xwe bipelînin.

Xwazî her kesek nameya, ku nivîsevanê Misirê yê navdar Tewfî El-Hekîm beriya 25 salan ji rojnamevanê Misirê yê navdar Mihemed Hesenên Heykel re verê kiribû, û bersiva Heykel bixwîne. (Name û bersiv di pirtûka : Xeyda payîzê-Xerîf El-xedeb, ya Heykel de ne). Ramana polîtîkî ya ewan her du rewşenbîrên navdar gelekî ji hevdu cudabûn, her yek ji wan mêldarê hêzeke polîtîkî bû, lê ev cudahiya ramanê nikarîbû hevrêzgirtina herduwan birîn, an jar bike.

Kek Edîb tû çûyî, bê veger tu çûyî, bila em li xwe bigrîn, belkî karibin piçên giyanê xwe yên li kolanên biyanistanê velûkirîn e, careke din bicivînin û bidin ser hev, bi hêviya ku mirovaniya xwe ya roj dû rojê lawaz dibe, wenda dibe, wergerînin.

 19. 08. 2007